درخواست ناسا از شرکتهای خصوصی: برای نجات تلسکوپ هابل راهکار ارائه دهید
ناسا برای نجات تلسکوپ فضایی هابل و جلوگیری از سقوط آن روی زمین، از شرکتهای خصوصی فضایی درخواست کمک کرده است.
وقتی صحبت از عکاسی از کیهان به میان میآید، تلسکوپ فضایی هابل یکی از بهترین عکاسان تاریخ محسوب میشود. فقط کافی است به مجموعه تصاویر حیرتانگیزی نگاه بیندازید که این تلسکوپ از زمان پرتاب به مدار نزدیک زمین در سال ۱۹۹۰ ثبت کرده است.
اما همین مجموعه آثار بینظیر هابل است که سرنوشت کنونیاش را غمانگیز میکند. این تلسکوپ بهآرامی اما پیوسته در حال ازدستدادن ارتفاع مداری خود است و پیشبینی میشود در بازهی زمانی بین اوایل تا اواسط دهه ۲۰۳۰ روی زمین سقوط کند و در جو سیاره بسوزد. چنین پایانی برای یکی از مهمترین دستاوردهای تاریخ علم، سرنوشتی نهچندان شکوهمند و بسیار زودهنگام خواهد بود.
ازآنجایی که گرانش تمایل دارد اجرام کوچکتر را بهسمت اجرام بزرگتر جذب کند، کاهش تدریجی ارتفاع هابل مشکلی است که ناسا حتی پیش از پرتاب این رصدخانه نیز به فکر مهار آن بوده است. ناسا در یکی از مأموریتهای تعمیر و نگهداری در سال ۲۰۰۲، حتی از شاتل فضایی کلمبیا برای بالابردن جزئی ارتفاع مداری هابل استفاده کرد.
سازمان فضایی آمریکا دیگر فضاپیمایی در اختیار ندارد تا مأموریتی برای افزایش مدار هابل انجام دهد
آن اقدام احتمالاً چند سال به عمر هابل اضافه کرد، اما در نهایت فقط وقوع اتفاقی اجتنابناپذیر را به تعویق انداخت. اکنون که ناوگان شاتلهای فضایی بازنشسته شدهاند و در موزههای مختلف آمریکا خاک میخورند، ناسا ناچار شده است به بخش خصوصی روی بیاورد تا راهی برای نجات هابل پیدا کند.
سازمان فضایی آمریکا دیگر فضاپیمایی در اختیار ندارد تا مأموریتی برای افزایش مدار هابل انجام دهد. به همین دلیل، در ۲۹ اکتبر فراخوانی منتشر کرد تا مشخص شود آیا شرکتهای خصوصی فعال در صنعت روبهرشد فضایی، پیشنهادی برای افزایش ارتفاع مداری هابل و احتمالاً تعمیر و سرویس آن دارند یا خیر. اگر چنین پیشنهادی ارائه نشود، ناسا از بررسی راهکارهایی برای خارجکردن کنترلشده تلسکوپ از مدار استقبال میکند.
شرکتهای علاقهمند باید جزئیاتی درباره ظرفیتهای کنونی یا آتی خود ارائه دهند؛ تواناییهایی که به آنها امکان بدهد هابل را با ایمنی مهار کنند و ارتفاع مداریاش را به ۶۰۰ کیلومتر یا بیشتر افزایش دهند یا با انجام تعمیرات و بهینهسازی عملکرد، عمر مفید تلسکوپ را افزایش دهند.
گزینه دیگر نیز هدایت هابل بهسمت ورود کنترلشده به جو زمین است. متقاضیان این مأموریت که قرار است در سال ۲۰۳۲ انجام شود، باید خودشان تمام مراحل برنامهریزی را برعهده بگیرند، فضاپیمای مورد نیاز را تأمین و پرتاب و در صورت لزوم، خدمه انسانی مورد نیاز برای این مأموریت را استخدام کنند. صرفنظر از رویکرد انتخابی، یک شرط اساسی وجود دارد: هابل نباید هیچ آسیبی ببیند.
جرد آیزاکمن، مدیر ناسا، در بیانیهای در وبسایت این سازمان گفت:
هابل هنوز مأموریتهای علمی مهمی پیشرو دارد و باید هر فرصت منطقی را برای ادامه فعالیت آن، تا حد ممکن بررسی کنیم. اگر راهکارهای نوآورانه و مقرونبهصرفه برای افزایش عمر تجهیزات موجود در مدار زمین وجود داشته باشد، وظیفه داریم به نمایندگی از مالیاتدهندگان آمریکایی و جامعه علمی، آنها را بررسی کنیم.
با توجه به نقش مهم هابل در پیشبرد اخترشناسی، مشارکت شرکتهای خصوصی فضایی در افزایش طول عمر این تلسکوپ میتواند فرصتی برای استفاده از ظرفیتهای روبهرشد این صنعت باشد. بااینحال، تحقق چنین مأموریتی به عوامل مختلفی، ازجمله هزینههای اجرایی، پیچیدگیهای فنی و توجیه اقتصادی آن بستگی دارد.
این موضوع در شرایط کنونی که ناسا با محدودیتهای مالی روبهرو است و برای یافتن راهکارهای کمهزینهتر به مشارکت بخش خصوصی نیاز دارد، اهمیت بیشتری پیدا میکند. بخش خصوصی در سالهای اخیر سهم فزایندهای از قراردادهای دولتی حوزه فضا، ازجمله پروژههای مرتبط با نیروی فضایی آمریکا را به خود اختصاص داده است. اکنون باید دید آیا شرکتهای فضایی حاضرند بخشی از توان فنی و منابع خود را برای ادامه فعالیت یکی از مهمترین رصدخانههای تاریخ علم به کار بگیرند یا خیر.
شرکتها و افرادی که مایلاند به ناسا کمک کنند و در ماموریت نجات هابل مشارکت کنند، باید پیشنهادهای خود را حداکثر تا ۳۰ نوامبر (۹ آذر) ارسال کنند.